Artikel - RareWine Academy

De wijnromanticus vs. de wijnbelegger

De wijnwereld werd gewoonlijk onderverdeeld tussen de 'heilige' wijnromantici en de 'cynische' wijnbeleggers. Toch hebben beide partijen veel om elkaar voor te bedanken.

"Je hebt geen geweten, klootzak die je bent." Deze agressieve uiting zou met gemak gehoord kunnen worden in een verhitte discussie in de wijnwereld. De wijnwereld werd gewoonlijk onderverdeeld tussen de 'heilige' wijnromantici en de 'cynische' wijnbeleggers. Daarom schelden wijnromantici de wijnbeleggers vaak uit, en beschuldigen ze hen de wijnmarkt te verwoesten en te verhinderen dat mensen met normale inkomens toegang tot wijn hebben.

Maar de beschuldigingen jegens de wijnbelegger zijn vaak ongegrond en feitelijk hebben zowel de romanticus als de belegger veel om elkaar voor te bedanken. Lees hier verder, of je nu een romanticus of belegger bent. De verzoening is nabij.

De gezonde haat/liefde-relatie

Op een paar uitzonderingen na wordt alle wijn uiteindelijk opgedronken. Het is gewoon een kwestie van tijd. De romanticus en de wijnbelegger maken vaak ruzie, maar eigenlijk moeten ze elkaar bedanken.

Niemand oefent zijn taak beter uit dan de romanticus die het genieten van wijn promoot. Hij draagt daarmee bij aan de toename van de wereldwijde vraag, waardoor de wijnbelegger ten slotte een hoger rendement op zijn investering krijgt.

In het streven van de belegger naar stabiliteit en rendement draagt de wijnbelegger eraan bij dat er minder wijnen verloren gaan door onjuiste overslag, dat meer wijnen alleen worden gedronken als ze daar rijp voor zijn en dat ook in de toekomst door zoveel mogelijk mensen van legendarische wijnjaren genoten kan worden, wat in het voordeel is voor zowel oude als nieuwe wijnliefhebbers. Dat wil zeggen dat de wijnbelegger helpt verspilling te beperken en dat meer wijnliefhebbers zelfs nog mooiere ervaringen kunnen beleven met perfect gerijpte wijnen.

Zonder de wijnbelegger zouden meer wijnen bederven, het aanbod van rijpe wijnen kleiner zijn en daardoor de prijzen hoger.

Winstbejag voorkomt 'kindermoord' onder de wijnen

Het feit dat het beste rendement op wijnbelegging wordt bereikt door wijnen te bewaren tot ze goed op dronk zijn en de vraagt stijgt, draagt er ook aan bij dat minder wijnen worden blootgesteld aan wat in de wijnkringen wat zwartgallig 'kindermoord' wordt genoemd. Dat betekent dat een wijn wordt gedronken voordat hij volledig gerijpt is en zonder dat het volledige potentieel wordt bereikt. En dat is zonde.

Dat er meer wijnen worden bewaard en minder onrijpe wijnen worden gedronken is een natuurlijk gevolg van het winstbejag van de wijnbelegger, wat uiteindelijk leidt tot minder 'kindermoord'.

Onnodig minder ergerlijke verspilling

Als je lid bent van maar een enkele wijngroep op Facebook, zul je bekend zijn met de vele berichten over wijnkelders die worden geërfd, maar vanuit het oogpunt van een wijnexpert, helaas 20 jaar te laat. Wat ooit goede wijn was, is 'zure azijn' geworden. Dit gebeurt niet als de wijn eigendom is van een wijnbelegger. Want als de wijn het einde van zijn drinkkader nadert en hij lagere jaarlijkse prijsstijgingen ervaart, zal hij vanzelfsprekend gemotiveerd zijn om de wijn te verkopen zodat deze gedronken kan worden, voordat het te laat is.

Veel van de beste wijnen zijn 30, 40 en 50 jaar houdbaar en zullen als ze het einde van hun optimale drinkkader naderen, geleidelijk de status van verzamelobject krijgen. Hiermee ontstaat de kans een wijnreis in de tijd te maken en zelfs al had de wijn 10 jaar geleden misschien beter gesmaakt, is dat voor velen al een geweldige ervaring.

Het jaarlijkse rendement zal na verloop van het optimale drinkkader van een wijn vaak lager zijn, waardoor de belegger natuurlijk gemotiveerd is om de wijn te verkopen voor de vervaldatum. De wijnbelegger helpt op die manier te garanderen dat de wijn wordt bewaard, maar niet te lang.

"Wijn moet worden gedronken en er moet van genoten worden, en niet mee gespeculeerd"

Zo klinkt het vaak sceptisch uit de groep zelfbenoemde wijnromantici. Dezelfde romantici die enerzijds de ruggengraat vormen van de ambassadeurkorpsen van de wijnwereld. Daarom nemen ze een grote taak op zich om nieuwe volgelingen aan te trekken. Daarentegen zijn het helaas ook zij die nalatig uitkomen als de grootste zondaars van hun eigen geloof.

Het geval wil dat veel wijnen die onjuist over- of opgeslagen of te lang bewaard zijn, in de kelders van deze romantici worden aangetroffen. Veel van hen kopen meer wijn dan ze ooit kunnen drinken, terwijl anderen belangstelling verliezen en de wijnen in de kelder vergeten. Dit heeft als triest gevolg dat de wijnen hier nooit hun bestemming zullen vervullen. En in de praktijk zou hetzelfde zijn bereikt als ze in plaats van gebotteld gewoon door de gootsteen zouden zijn gegoten. Vele wijnen worden op die manier zowel onjuist als te lang bewaard, wat helaas bijdraagt aan het feit dat er dagelijks overrijpe en aangetaste topwijnen direct na het openen door de gootsteen moeten worden gegooid.

Paradoxaal genoeg zijn het vaker de romantici die, met gebrek aan overzicht en interesse, onopzettelijk wijn laten bederven die dus nooit opgedronken zal worden en waar nooit van zal worden genoten. Dit verlies zal de wijnbelegger nooit toestaan.

Oud wijnjaar 1981 van Petrus opgeslagen in een wijnkelder Oud wijnjaar 1981 van Petrus opgeslagen in een wijnkelder

Maak een tijdreis in de wereld van wijn met je kinderen

Stel je voor dat je als jonge wijnamateur bij je kennismaking met het nu legendarische bordeauxjaar 1982 je belangstelling voor wijn werd aangewakkerd. Een belangstelling die je hebt overgebracht op je nu volwassen kinderen. Op een avond zitten jullie bij elkaar rond een fles wijn en voor wie weet hoelang zucht je opgewonden nadat je het mythologische en mijlpaaljaar 1982 met je kinderen hebt herbeleeft. Maar helaas is de wijn onhoudbaar of in het beste geval heel, maar dan ook echt heel duur, en het blijft bij een droom.

De meeste grote bordeauxwijnen uit het jaar 1982 zijn al lang opgedronken en de meeste resterende flessen bevinden zich in privékelders. In het zeldzame geval dat ze te koop worden aangeboden, gebeurt dat vaak tegen hoge prijzen en met grote onzekerheid over hoe ze sinds de jaren tachtig tot vandaag zijn opgeslagen.

Gelukkig waren er in de tachtiger jaren mensen met voldoende vooruitziende blik om te kopen met het oog op doorverkoop. Het is dus heel vaak dankzij de wijnbeleggers van voorheen dat er vandaag perfect bewaarde kwaliteitswijnen bestaan en dus ook de kans bestaat herinneringen met onze kinderen te herbeleven, zelfs als deze dateren van voor ze geboren waren.

Als wijnbelegger steel je niets van een ander. Je bewaart het gewoon voor de toekomst en de wijnliefhebbers, waaronder al onze kinderen bij elkaar.

Wijnprijzen worden opgedreven ...

... maar slechts op de korte baan.

Het is alom bekend dat als de vraag voor zeldzame wijnen toeneemt, de prijzen dat ook doen. Daarom draagt de op beleggingsgrond gedane aankoop er uiteraard aan bij dat de prijzen nu al toenemen. Maar als het slechts gaat om het uitstellen van het drinkmoment, betekent het eenvoudigweg dat het aanbod op een latere datum groter is, bijv. als de wijn na 10-15 jaar in de kelder goed op dronk is en op de markt wordt gebracht.

Dus al helpt de wijnbelegger de prijzen van jonge, onrijpe wijnen op te drijven, zal je in de toekomst een grotere verscheidenheid aan rijpe wijnen zien tegen lagere prijzen, dan als het gros van de wijnen was opgedronken voordat ze rijp waren.

Een fles wijn kan maar één keer worden opgedronken

De goede oude tijd van toen je op de deur kon kloppen van topproducenten in Bourgondië en voor een paar euro grand cru in de schuurdeur kon kopen, is allang voorbij en komt nooit meer terug. Alleen de scherpe toename in de consument-gedreven vraag is de reden waarom deze wijnen vandaag duizenden euro's kosten. Daarbij heeft de speculatieve vraag verder bijgedragen aan de explosieve stijging van de wijnprijzen in de afgelopen 30 jaar.

Het maakt niet uit tot welke groep je behoort, maar jullie hebben per slot van rekening de liefde voor wijn in gemeen. En om daarmee af te ronden moeten de wijnromantici en de wijnbeleggers elkaar een liefdevolle gedachte gunnen en proosten dat hun wijnaankopen eraan bijdragen dat minder wijnen vroegtijdig worden gedronken of bederven, net als dat rijpe wijnen in de toekomst meer toegankelijk worden voor de wijnromanticus. Zodoende kan men zelfs spreken over het feit dat de twee uiterste polen in werkelijkheid elkaars yin en yang zijn.

Zolang wijn met de tijd opgedronken wordt en vreugde schenkt, is er geen reden om er een slecht geweten op na te houden. Een wijn kan maar één keer gedronken worden, dus zorg dat je geniet van het moment en denk aan diegene die dat mogelijk heeft gemaakt.

Neem contact op met RareWine Invest

Vul het formulier in en we nemen zo snel mogelijk contact met je op